mutluluğun formülü
Bir gün yoldayım Eskişehire gidiyorum bir arkadaşa ziyarete, yada Ankara’ya gidiyorum bir kağıt almaya bir arkadaşımın geleceğiyle alakalı arkadaşlarla, nereye gittiğimin ne önemi var ki? Önemli olan yolculuk… Biz insanların en temel sorunu bunu ayırt edememek, genelde hep yolun nereye gittiğini önemseriz, ama sen en güzel mezarda yatıyorsan en manzaralıda ne önemi var ki bunun? Önemli olan senin bu süreçte içinden geldiği kadar gülebildiğin değil midir? O mezara girene kadar? Peki sen neden önemsiyorsun kendini Ankara’da bulmayı, tamam belki önemli aslında ama sen her şeyini o Ankara’ya göre yaşıyorsun. Lisede başlıyorsun çalışmaya, nefes almayı unutuyorsun, tuvalette gördüğün çalışanlarla sohbet etmeyi, bahçede gördüğün ağaçları koklamayı, sadece gülmek için arkadaşlarına puştluk yapmayı unutuyorsun, sadece kendin için, korkuyorsun kaybetmekten. İçinden geldiği gibi yaşayamıyorsun. Sanki bir havuz var önünde sen o havuzdan ders seçer gibi bir karakter seçiyorsun kendine. Güvenilir olmaya çalışıyorsun güçlü olmaya çalışıyorsun… Aslında sen her şeyini o güçlü olmaya çalışırken sarf ettiğin emeklerle beraber kaybediyorsun, bütün deliliğini, çocukluğunu, yaşayamadan büyüyorsun. Bu yüzden korkuyorsun büyümekten, belki bir sakız bile çalmamışındır bakkaldan çocukluğunda ablanın defterini bile karalayamamışsındır ona kızdığın zamanlarda, havuza işeyememişsindir istediğin kadar. Çünkü korkmuşundur dini zırvalardan yada annenin gözünde kötü çocuk olmaktan. Aslında farkında olmadığın bir şey var sen ÇOCUK olamamışsın hiçbir zaman, hayal kurmaktan yaşamaya fırsat bulamamışsındır bunları düşünüyorsun bu yolculukta. Öfkelisin kırgınsın birilerine, en yakın arkadaşların bile seni minimum günde bir defa üzüyor. Çünkü sen taşıyorsun her şeyi suratında, sen izin veriyorsun, taşıdıkça ağırlaşıyor üzerinde, çizgilere dönüşüyor. Üzgünsün kalbini mi kırdı biri? Aslında sen kırıyorsun kendi kalbini… Çünkü yaşadığın kırıcı olayların her biri senin gündelik sohbetlerinin bir parçası, ama sen kuruyorsun bunu kafanda günah çıkarıyorsun içinden.bir arkadaşınla günde kırk kere sohbet edersin ama bunu bir saniye bile düşünmezsin, aynen devam edersin. Kavga edersen saatlerce bunu düşünürsün ama. Kumar oynuyorsun bugün 500 lira kaybetmişsin ya da iki ev ne önemi var ki bunun ne farkı var birbirinden… Sen o evi sen o parayı kaybetmedin aslında zevkin için harcadın, bir kulüpte şişelerce şarap açsan 500 tl harcasan bu sana koymaz ama koyuyor kumar masasında bırakınca aslında bu senin muhabbetinin bir parçası sen gene 500 tl’yle aranda olan kavgayı taşıyorsun suratında. Bazen bir müzik açıyorsun arabada giderken aslında 4 kişisiniz ama sen artık yalnız olmak istiyorsun ve müziğin sesini açıyorsun. Eski anılara gidiyorsun artık arkadaşlarınla sohbet etmek yerine. Çoğu kimsenin yapamadığı bir şeydir bu. Çünkü nokta koymayı bilmez insanoğlu, kolay kolay affetmez geçmişini sever kendine acımayı. Bu yüzden üstüne düşünemez eskiden yaşadığı şeyleri, ama sen düşünüyorsun bu yolculukta hem de öyle bir düşünüyorsun ki gülüyorsun kendi kendine. Adım adım gidiyorsun her acı veren kısmına, ama bunu düşünmek sana zevk veriyor artık, çünkü sen objektif olarak yaklaşabiliyorsun bu olaya yani sen özne değilsin artık yüklem de değilsin bir nesnesin anılarında olsan da olur olmasan da olur, sadece uzaktan bakıp izliyorsun onları. Derbi maçına giden seyirciler gibi el çırpıyorsun her canın yandığında. Seversin acımayı, çünkü acımazsan oyunda kalamazsın. Mutlu olmanın yolunu bilirsin ama asla uygulamazsın çünkü acıdıkça mutlu olmaya çalışırsın ve hayatın bir anlamı olur senin için: mutlu olmak. Arkadaşların kızar senin tek başına gülmene, paylaşmanı ister onlarla: Ama sen onlarla restoranda tatlını yemişsindir. Çayını içmişsindir sigaranı içmişsindir, ve odada küçücük bir tatlın vardır istemez misin şimdi o tatlıyı yemeyi? Arzulamaz mısın ona da sahip olmayı hem nası paylaşasın ki bu tatlı tek kişiliktir ve senindir senin geçmişindir senin acındır bunu nasıl paylaşasın ki . ama öyle bir acıdır ki bu senin için tatlı gibidir o ince çizgide yani. Ömrünün yarısı geçmişini düşünerek geçmiş yarısı geleceğini… Müzik bitti gene konuşmaya başladı arkadaşların, dikiz aynasından onlara gülümsersin ama dinlemezsin çoğunlukla, çnkü blirsin ne anlatacaklarını 1 artı 1 = 2 gibidir bunlar senin için. Annesiyle kavga mı etmiş sen bunu tahmin edersin çünkü tanırsın anasını boğulursun dinlemekten sadece gülümsersin. Nokta koymak istersin bu muhabbete de, nokta koy ki bu acı da sana bir tatlı getirsin. Haydi kendini anlat biraz, insanlar bunca yıldır kendini anlatmak için çalışmamış mıdır ne de olsa kendini anlatmak için sevgili bulmaz mı? kendini yaşamak için çoluğa çocuğa karışmaz mı? kendini anlatmak için güçlü olmaz mı? parayı bulmaz mı? kimi bir gece önce açtırdığı şampanyaları konuşturur, kimi altındaki arabayla konuşur ama herkes kendini anlatır hayatı boyunca…. Okulda sesini duyuramayan evde anlatır anasına babasına bakkalda kahvede anlatır kimi, kimi dilenirken anlatır açlığını anlatır. Kimi zamanda suçlarlar, kimi annesini babasını kimi onu terk eden sevgilisini suçlar, yaşadığı şeylerin onu böyle bir insan yaptığına inanır. Hırsız fakirliğini suçlar, öğretmen eğitimsizleri… Aslında sen yaşadığın şeylerden dolayı sen olmamışsındır, sen sen olduğun için bunları yaşamışsındır. Sen sen olduğun için bu yolculuğa çıktın, arkadaşların sen olduğun için burada değiller, seninle bu yolculuğa çıkmıyorlar kendileri için çıkıyorlar bu yolculuğa ama seni suçlarlar. Allah’ım Eskişehir’e geldik, kağıtlarımı nasıl alıcam der arkadaşın seni suçlar ama buraya gelen o dur o bunu fark edememiştir burada olmak istediği için burada önemli olan ne? Önemli olan bu yolculuk. Önemli olan hiçbir zaman Ankara’ya gitmek olmamıştı.
Defne Camcıoğlu
